«Ինչու պետք է փոքր Հովոն սովից սատկի». Վրեժ Եպիսկոպոսյան

Մի չկայացած դերասան կա՝ Հովհաննես Ազոյան, նույն ինքը՝ փոքր Հովո։ Աստված փոքր Հովոյին չտվեց խելք, չտվեց բոյ և չտվեց ինքնություն։ Դրա փոխարեն տվեց մադկանց ուրախացնելու շնորհ ու ճանաչում։ Բայց Հովոյին թվաց, թե ինքը լուրջ դեմք է, ավելին՝ հասարակական գործիչ է և իրավունք ունի մարդկանց խելք սովորեցնելու։

Բոլորը հիշում են, թե սա ոնց էր հեղաշրջման հարթակից լուրջ դեմքով հիմարություններ, ժողովրդի անունից անիմաստություններ դուրս տալիս։ Գիտե՞ք՝ այս պատմության դրաման որն է. հեղաշրջումից հետո Հովոն իր նման շատերի պես սոված ու գործազուրկ դարձավ։ Հիմա մոր թոշակի հույսին է ապրում։

Հաջողած դերասանից սոված շուն դարձած խուճուճ թյուրիմացությունը Նիկոլի հեղափոխության հավաքական դեմք է և ապացույցն է այն բանի, որ ամեն ինչ «ճիշտ» է ու չափազանց արդար:

Փոքր Հովոն պետք է սատկի, ընդ որում, սատկի սովից ու հնարավորինս շուտ, որպեսզի բոլոր այն մարդիկ, որոնք մտածում էին, թե Հովոն իրավունք ուներ իրենց ճակատագիրը որոշելու, տեսնեն ու հասկանան իրենց ճակատագրի հետ խաղացած հիմարների ամփառունակ վախճանը։

Սեփական երեխաներն էլ են նրանից հրաժարվելու՝ ամաչելով, որ նման հայր ունեն, որովհետև «հովոները» սկիզբ դրեցին պետության այլասերմանն ու կործանմանը:

Հովոն իր ստեղծած իրականության զոհն է բոլոր առումներով. նա շատ լավ գիտի, որ այն պահին, երբ որոշի այլևս չլռել, սկսի հայտարարել, որ սովից սատկում է, նույն պահին ԿԳԲ-ն կհրապարակի իր մասնակցությամբ օրգիաների տեսագրությունները։