Իմ համար գործից տուն էի գալիս, ձեռս լիքը վեշ կար, նոր-նոր էի առևտուր արե, նստա լիֆտ հետս էլ մի հատ կերած-խմած քեֆչի կար, մեկ էլ լույսերն անջատվան ու լիֆտը կանգնավ․ զգում եմ որ մեկը ձեռս բռնումա, որ իմանաք հետո ինչ եղավ, կասեք էս կնիկը լրիվ կոմեդիայա

Երեկ գործից տուն էի գալիս, համարյա հինգի կողմերն էր։ Մտել էի խանութ հետս էլ բան-ման էի առել։ Ըտենց վեշերով նստա լիֆտը, որ հելնեմ մինչև տասերորդ հարկ։ Հլը մեր հարկ չէի հասե, մեկ էլ լիֆտը կանգնավ, մի հատ բոյով բուսաթով տղա նստավ։ Տնաշենն էլ ընենց կերած խմածի տեսք ուներ, որ երևի իրա քաշեց էլ լիֆտը վարի գնաց։ Լույսերն անջատվավ, մնացինք օդում։

Հիմի վախեցել եմ, արդեն չեմ հասկանում ինչ եմ խոսում։ Հեռախոսս եմ հանե, որ ինչ-որ մեկին զանգեմ, գան մեզ ստեղից հանեն։ Մեկ էլ տենամ ինչ-որ մեկը ձեռս բռնեց։ Դե արդեն պարզա ով կարա լինի։ Ձեռս քաշի մի կողմ, ինչքան հնարավոր էր գնացի հեռու։ Բայց էտ քեֆչին դրանով չսահմանափակվավ։ Ուզում էր գար մոտիկ, սունկես գլխին եմ տվե։

Էնքան, որ արդեն գնաց հեռու իրա համար հանգիստ մնաց։ Արդեն ինձնից վախենում էր, որ մի հատ ձեն էի հանում կուչ էր գալիս դեմի անկյունում։ Էտ էն պահն էր, որ ինձ կինոյի գլխավոր հերսի տեղն էի դրե, լավ էի զգում։ Ասենք չեմ էլ ճանաչում, որ գոնե իմանամ, հետո իմ համար լավա լինելու, թե վատ։ Վերջը մարդուս շնորհիվ լիֆտի դռները բացվան։ Որ արդեն լույս էր, տեսա էտ խեղճ մարդու աչքի տակը լավ էլ կապույտ էի արել։

error: Content is protected !!